باکوره

باکوره

باکوره، همان نوبرانۀ میوه‌هاست!
می‎خواهم نویسندگی را نوبر کنم ...

مهربانی‌های فراموش شده

سه شنبه, ۱۰ تیر ۱۳۹۳، ۱۱:۵۴ ق.ظ

- مراقب فرزندش بود. دوست داشت همیشه آراسته باشد؛ ظاهری زیبا و جذاب با لباس‌هایی نو و رنگارنگ. می‌خواست همیشه لباس‌های فرزندش نو باشد هرچند جیبش طاقت آن را نداشت. می‌خواست فرزندش مثل گوشی موبایلش تک باشد.
از اینکه فرزندش لهجه داشته باشد بیزار بود. جست و خیزهایش را بر نمی‌تابید. آرزویش داشتن فرزندی اتوکشیده، متین، آراسته و باکلاس بود؛ فرزندی در حد لالیگا!
آن روز که دیدمش اعصاب نداشت. حسابی بی حال و گرفته بود.
گمان کردم به مشکلی برخورده؛ مصیبتی به خانواده اش رسیده، فرزندش بیمار شده، قسطش عقب افتاده، با همسرش بگو مگو کرده یا ...
اما هیچکدام نبود. با دلداری صحبت با او را آغاز کردم. وقتی علت را فهمیدم ندانستم که بخندم یا بگریم! اما او ترجیح داده بود که عصبانی شود و داد بزند و کشتی‌هایش را به زور غرق کند.
" فرزندش در زمانی که او منتظر یک تاکسی بوده، با لباس‌های آنچنانی‌اش، در کنار جاده، فقط به اندازه یک مشت کودکانه نه بیشتر، برای لحظه‌ای کوتاه نه طولانی‌تر، خاکبازی کرده و گوشه‌ای از لباسش خاکی شده " این عامل همه مصیبت‌هایش بود.
- اگر خوب بنگریم؛ تک فرزندی‌های امروز کم مشکل آفرین نیستند! کودکانی که دست و پایشان در قید لباس‌های زیبایشان بسته است و بازی کردنشان به خانه و پارک‌های شبانه پاستوریزه محدود می‌شود. آزادی‌های پدران و مادرانشان را به بهانه دردانه بودن ندارند و حسرت درست کردن جاده‌ای خاکی را می‌خورند. فرصت آزمودن و خطا رفتن را ندارند و به بهانه اشتغال والدین و پیشرفت آن‌ها در دام بازی‌های مجازی و کارتون‌های تلویزیون و تنهایی‌هایشان می‌افتند.
- کودکان طالب محبت‌اند. خیلی به لباس نو نمی‌اندیشند اما دوست دارند که با کفش نو و در زمین سنگلاخ، کفش‌هایشان را روی زمین بکشند تا پشت سرشان گرد و خاک بلند شود و در ازای این کارشان توبیخ نشوند. کودکان عاشق مهربانی‌های دیروز اند؛ مهربانی‌های فراموش شده.

  • ۹۳/۰۴/۱۰
  • ۳۰۰ نمایش
  • محمد دهقانی زاده

تربیت فرزند

تک فرزندی

آزادی

خانواده

محبت

کودک

نظرات (۳)

چه جالب و تفکر برانگیز!
تا به حال به چنین چیزی دقت نکرده بودم....

پاسخ:
شما درست می فرمایید. عدم دقت. و الا همه ما خیلی چیزها را می‌دانیم ...

قلم تان شیواست. منتظر نوشته هایتان بودم

این سبک زندگی اشتباه ما که هر چه از فرهنگ و دین مان دورتر میشود دردناک تر هم میشود ، کم کم دارد گریبانمان را میگیرد. بنده به شخصه این سبکهای اشتباه را در خانواده ها به وفور دیده ام و انصافا حسرت میخورم!

کاش چشم هایمان را بیشتر باز کنیم و خود و خانواده مان را تباه نکنیم...

پاسخ:
اولا تشکر
 ... در مورد مطلبتان؛ بله، متأسفانه برخی واقعیات در جامعه ما وجود داره که به وجودشون اقرار داریم، اما برای رفعش هم باید قدمی برداریم ...
  • علی اکبر مظاهری
  • سلام و درود. الاهی شکر که قلمتان متین تر شده و الاهی که متین تر بادا! ما به کمتر از نویسنده ماهر شدنتان رضا نمی دهیم. بیشتر و بیشتر بنویسید.
    پاسخ:
    سلام و رحمت!
    تا اینجا هم از الطاف پدرانه و استادانه شماست ... ان شاءالله به دعای شما پیشرفتی بیش از پیش حاصل شود.
    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی