باکوره

باکوره

باکوره، همان نوبرانۀ میوه‌هاست!
می‎خواهم نویسندگی را نوبر کنم ...

۹ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «محرم» ثبت شده است

این مطلب در تاریخ 2 دی 1394 در سایت تبیان منتشر شد. (+)


وقتی مردم می‌توانند حماسه‌ای به عظمت اربعین رقم بزنند و دولت هم می‌تواند چنان همه را غافلگیر کند که خود نیز شگفت‌زده شود، قطعاً در کنار هم می‌توانند بزرگترین گره‌های جامعه را باز کنند.

قدم‌های مردمی

عاشورا و اربعین برای مسلمانان و حتی برای غیرمسلمانان یک واقعه عظیمی است؛ یک اتفاق بزرگ که همه در آن گرد هم می‌آیند و برای نکوداشت آزادگی و آزادمردی، یاد سیدالشهدا علیه‌السلام را زنده نگه می‌دارند. این یک همگرایی بزرگ اسلامی است.

امسال نیز مردم سنگ تمام گذاشتند و حماسه بزرگی خلق کردند؛ حماسه‌ای که

  • ۰ نظر
  • ۰۳ دی ۹۴ ، ۰۹:۱۱
  • ۱۸۲ نمایش
  • محمد دهقانی زاده

امام حسین

ـ اللهم صل علی محمد وال محمد

ـ شنیده‌اید که بهترین جمله‌ای که یک مرد می‌تواند به همسرش بگوید «دوستت دارم» است. گاهی این جمله معجزه می‌کند. در مقابل آنچه یک زن می‌تواند به مردش بگوید این است: «به تو افتخار می‌کنم»

ـ شاید برای برخی جایگاه امر به معروف و نهی از منکر درست بیان نشده است. قرار نبوده و نیست که این اصل والا به امنیت جامعه آسیبی وارد کند. بلکه موجب آرامش و حفظ امنیت خواهد بود. چراکه حفظ امنیت از هر چیزی برای دین مهم‌تر است تا جایی که گاهی کیفر سختی برای آسیب‌زننده به امنیت جامعه در نظر می‌گیرد.

اما گاهی قضاوت مردم متفاوت می‌شود. مثلاً: برخی اگر انواع مَتَلَک‌ها و جملات سبک نثار خود و همسرشان شود، باکی ندارند. ولی تاب تحمل یک تذکر اخلاقی را ندارند و در برابر آن موضع می‌گیرند.

ـ همسران بهترین یاریگر همدیگر در مسیر زندگی هستند؛ همراه، همدل و مایه آرامش. بارزترین مصداق آرامش و سکونتی که ثمره زندگی همسران به شمار می‌آید، در لحظات سختی و رنج، نمایان می‌شود.

یکی از صحنه‌های زیبای این یاریگری، همراهی و هم‌نوایی عبدالله بن عُمَیر و اُم وَهْب، همسرش، در دفاع از ولایت و حضور در کربلا است. هر دو با تصمیمی مشترک، خود را به امام رسانده و هر دو باهم کشته می‌شوند؛ عبدالله در نبرد با دشمن و ام وهب در کنار جنازه عبدالله. غلام شِمر، پایان دهنده جدایی کوتاه اُم وهب از همسرش بود.

لعنة الله علی القوم الظالمین.

  • ۰ نظر
  • ۰۷ آبان ۹۳ ، ۲۲:۵۵
  • ۲۰۴ نمایش
  • محمد دهقانی زاده

امام حسین

ـ السلام علیک یا أباعبدالله

ـ امربه‌معروف و نهی از منکری که بر هر فرد از افراد جامعه واجب است از مرحله زبانی فراتر نمی‌رود. چنین نیست که هر فردی حق داشته باشد از باب امربه‌معروف و نهی از منکر، به کسی خسارتی وارد نماید. آنچه بر همه واجب است، بی‌تفاوت نبودن است نسبت به منکری که اتفاق می‌افتد. برخورد فیزیکی از اختیارات حکومت است نه اشخاص.

ـ دین‌داری در همه زمان‌ها سخت بوده است. دین‌داری همیشه تمسخر گروه‌های مقابل و مخالفت‌ها و واکنش‌های منفی آن‌ها را به دنبال داشته است. البته هر که در این بزم مقرب‌تر است جام بلا بیشترش می‌دهند. در این روزگار نیز دین‌داری دشواری افزون‌تری یافته. احکام دین یک‌به‌یک نقد می‌شوند و تاریخ مصرفشان منقضی اعلام می‌شود. هرچند تندروی‌ها و کج‌سلیقگی‌هایی وجود دارد، اما اصل دین را نباید به‌پای خطای دین‌داران کوبید. کار به‌جایی رسیده که قتل، زشتی‌اش را از دست داده و قصاص مورد نکوهش قرار گرفته است. قتل برای حفظ عفت پسندیده است، اما اجرای حدّ برای بی‌عفتی علنی شده خلاف حقوق انسان است!

اما نور الاهی خاموش نشدنی است.

ـ حنظله برای ورود به میدان نبرد از امام اجازه گرفت و چنین وداع کرد:

السلام علیک یا أباعبدالله، صلّی الله علیک وعلی أهل بیتک، وَعَرَّفَ بیننا وبینک فی جنَّتِه.

امام آمین گفت. بعد از آن حنظلة بن اسعد به میدان رفت و کشته شد. او خود را سپر تیرها و نیزه‌ها و شمشیرهایی کرد که به سمت امام علیه‌السلام نشانه رفته بود.

در این دوره‌ی... که به اندک دین‌داری به انگ‌های گوناگون متهم می‌شویم، در دین‌داری سستی نورزیم تا روزمرگی ما را باخود نبرد.

  • ۰ نظر
  • ۰۶ آبان ۹۳ ، ۲۳:۱۶
  • ۲۱۶ نمایش
  • محمد دهقانی زاده

امام حسین

ـ اللهم صلّ علی محمد وال محمد

ـ به دنبال پیدا کردن حکم شرعی همه سؤالات فقهی خود در قرآن نباشید. اگر قرار بر این بود که قرآن به همه سؤالات شرعی (خصوصاً سؤالات جزئی) پاسخ گوید، «حسبنا کتاب الله؛ کتاب خدا برای ما کافی است» که در اواخر عمر شریف پیامبر صلی‌الله علیه واله گفته شد، درست بود.

ـ در سال 1988 میلادی در ایستگاه قطار شهری شیکاگو، زنی مورد تجاوز قرار گرفت. در این ماجرا هیچ‌کس برای کمک به قربانی حرکتی نکرد با اینکه این عمل در ساعت‌های پر رفت‌وآمد صورت گرفته بود. یک دانشمند شرق‌شناس با مشاهده این صحنه و احساس وظیفه نکردن مردم به تحلیل ماجرا می‌پردازد. درنهایت نبود فرهنگ «امربه‌معروف و نهی از منکر» در جامعه غربی را مهم‌ترین عامل بروز چنین وقایعی می‌شمارد. همین امر، او را به نوشتن یکی از بهترین کتاب‌ها درباره امربه‌معروف و نهی از منکر وا می‌دارد.

در سال 2014 میلادی در شهر اصفهان ایران، تعدادی از بانوان ایرانی مورد تهاجم عده‌ای شرور به نام اسیدپاش قرار می‌گیرند. عده‌ای با بررسی این واقعه به این نتیجه می‌رسند که امربه‌معروف و نهی از منکر عاملی اساسی در بروز این حادثه است!

ـ شامیان بعد از کشته شدن امام حسین علیه‌السلام برای تقرب به یزید به جعل روایت روی آوردند؛ از جمله روز عاشورا را، روز برکت نامیدند.

امامان شیعه علیهم‌السلام، در تقابل با این رفتار زشت، نه‌تنها این روز را خالی از برکت دانسته و مردم را از رفتن در پی کسب روزی در این روز بازداشته‌اند، بلکه خواستار دوری مردم از لذت‌ها شدند؛ رفتاری مانند رفتار یک مصیبت‌زده.

پس وقتی بر سر سفره غذای امام حسین علیه‌السلام می‌نشینیم فراموش نکنیم که ما مصیبت امام حسین علیه‌السلام را بر دوش می‌کشیم.

  • ۰ نظر
  • ۰۴ آبان ۹۳ ، ۱۹:۴۴
  • ۲۰۹ نمایش
  • محمد دهقانی زاده

امام حسین

ـ السلام علیک یا أباعبدالله

ـ مسلمان، بر اساس آموزه‌های دینی، نه‌تنها مسلمان را مسخره نمی‌کند، بلکه از تمسخر غیرمسلمان نیز خودداری می‌کند. نه قرآن و نه سنت، مسخره کردن انسان را روا نمی‌شمارند.

ـ مطلبی که این روزها درباره اسیدپاشی و ارتباط دادن آن به امربه‌معروف و نهی از منکر بسیار عجیب است. به نظرم باید ماجرای شهید امربه‌معروف را بازخوانی کرد. در آن ماجرا، شهید امربه‌معروف و در ماجراهای دیگر آمر به معروف، حامی مظلوم بوده‌اند نه مهاجم به مظلوم. در این قضایا، برخی به‌جای اینکه آمرین به معروف را متهم کنند، باید درخواست تسریع در تصویب قوانین حمایت از آمرین به معروف را داشته باشند تا افراد جرئت و جسارت دفاع از مظلوم را پیدا کنند. در ماجرای کثیف اسیدپاشی، جای یک فدایی و مدافع خالی است و آمر به معروف همان شخص است که اصلاً در این قضایا وجود ندارد. اگر کسی نقاب دروغین بر چهره زد و قصد تخریب جایگاه امربه‌معروف را داشت، باید نقاب از چهره دغل‌کار برداشت نه اینکه خواهان تعطیلی امربه‌معروف شد.

ـ هرگاه محرّم می‌رسید، امام کاظم علیه‌السلام خنده را رها می‌کرد و با اندوه دمساز می‌شد تا دهه محرّم به پایان رسد.

در روز دهم ماه، اندوه حضرت فزونی می‌یافت و اشک از چشمان مبارک حضرت جاری می‌شد. حضرت می‌فرمود: امروز همان روزی است که حسین علیه‌السلام کشته شد.

این روایتی بود از امام رضا علیه‌السلام در وصف حالت پدر بزرگوارشان در ماه محرم.

  • ۰ نظر
  • ۰۳ آبان ۹۳ ، ۱۸:۴۷
  • ۲۰۶ نمایش
  • محمد دهقانی زاده

امام صادق ع

برای مشاهده تصویر در اندازه بزرگتر، روی آن کلیک کنید.

نمی‌شناختمش، اما مدافع سرسخت قمه زنی بود؛ تا اندازه‌ای که در برابر مراجع هم ایستادگی می‌کرد و آنها را اهمال کار در امور ضروری دین! می‌دانست. می‌گفت چرا باید در برابر تمسخر دین از سنتمان دست برداریم؟ اگر فردا، دیگر امور دینمان را به تمسخر کشیدند، از آن هم دست بر داریم؟ مگر قرار است ما به ساز دنیا برقصیم؟! در دنیا قوانین موافق همجنسگرایی، به اجرا گذاشته می‌شود و مخالفان را محکوم می‌کنند. آیا ما هم برای خوشایند دنیا همجنسباز شویم؟!

از خلط مباحثش ناراحت شدم. مطلبی از استاد قرائتی در باب نهی از قمه زنی مردم یک شهر خواندم. برای او نیز فرستادم.

از متنی که برایش فرستادم تشکر کرد. در جواب گفت: ... رمی جمراتی که ما در مکه انجام می‌دهیم، مورد تمسخر غرب است. آیا باید از آن هم دست کشید؟ ...

به او گفتم: عزیز من! ما در دین، اموری داریم که ضروری و واجب است و نباید ترک شود. در آن امور، هرچه هم دنیا ما را مسخره کند، کوتاه نمی‌آییم و به آن پایبندیم. اما برخی امور است که اگر ترک هم کردیم، صاحب شریعت ما را مؤاخذه نمی‌کند، پس چرا بنده‌اش کاسه داغتر از آش می‌شود و پایبندی به آن را مطالبه می‌کند؟

من روی خوب یا بد بودن "قمه زدن" صحبتی نداشتم، بلکه تنها از نظر علما دفاع می‌کردم (که البته موافق همین نظر نیز بودم).

ما اگر بنده‌ایم، باید بندگی کنیم، آن هم همیشه و همه جا. اما اگر قرار نیست بنده باشیم، خدا که آگاه است، با خودمان نیز صادق باشیم و خود را گول نزنیم. بودند عده‌ای که نزد مرجع تقلید بزرگ جهان، آیت الله بروجردی آمدند و گفتند ما در طول سال مقلد شماییم، اما در این ده روز (دهه محرم) مقلد شما نیستیم! این جز یؤمن ببعض و یکفر ببعض نیست.

فراموش نکینم که مرزها همچنان باریک اند.

  • ۶ نظر
  • ۲۴ آبان ۹۲ ، ۲۱:۳۳
  • ۲۵۶ نمایش
  • محمد دهقانی زاده

آیت الله جوادی آملی

گاهی باید برخی کلام‌ها را کپی کرد؛ چندین کپی. مثل همین کلام حکیم بزرگوار آیت الله جوادی آملی؛

...حیف است که جریان سیّدالشهداء(ع) را در برپایی برخی مجالس کم‌رنگ کنیم! عزاداری و سینه زنی ما، مأجور خداست. به تک‌تک این سینه زنی‌های شما ذات أقدس إله ثواب خواهد داد، فرزندان تان را إلی یُومِ القیامه مأجور خواهد کرد و...اما عزاداری را سنگین و عالمانه برگزار کنید.

این آهن سرد... ما از همشهریان‌مان در آمل خواهش کردیم،‌ اینها این کار را دیگر نمی‌کنند. از همه خواهش می‌کنیم؛ خواهش است دیگر، حالا خواه قبول شود، خواه نشود؛ عزاداری‌ را با شکوه هرچه بیشتر برگزار کنید اما این «آهن سرد بی خاصیت»، این را چرا بلند می‌کنید؟! این چه پیامی دارد؟ از کجا آمده است؟ از کدام آیه و روایت است؟ کاری کنیم عزاداری با شرف باشد... اگر یک روایتی بود، ما هم زیرش می‌نشستیم، بلند می‌کردیم!

...حیف است که جریان سیّدالشهداء(ع) را در برپایی برخی مجالس کم‌رنگ کنیم! در جریان کربلا سخن در این نیست که یک مظلومی شربت شهادت نوشید، یا آزادیخواهی را کشتند، یا بی گناهی را شهید کرده‌اند... همه اینها بود، ولی حسین بن علی و جریان نهضت کربلای آن حضرت (ع) فوق اینهاست. مظلوم کشی و غریب کشی بد است، ولی در تاریخ زیاد اتفاق افتاده و در کتابهای تاریخ دفن شده است.

جریان حسین بن علی(ع) همان است که خودش در کربلا،‌ روز عاشورا تبیین کرد و فرمود: «مردم! ما عرشی‌ها را در فرش و زمین نبینید. اگر خواستید ببینید امامت یعنی چه، ما حرفمان چیست، از کجا پیام می‌آوریم، شما را به کجا دعوت می‌کنیم، به محکمه قرآن کریم مراجعه کنید. در قرآن کریم اسرار راد مردان عالم مطرح است، با آنها نسنجید. سلحشوران جنگجو در قرآن نامشان کم نیست، ما را با آنها نسنجید؛ با آزادیخواهان و عدالت طلبانی که قرآن داستان آنها را نقل می‌کند، نسنجید. با مردانی که برای رفاه جامعه قیام کردند و شربت شهادت نوشیدند، نسنجید؛ زیرا همه اینها جزء شعاع‌های فرعی نهضت من است.

اگر خواستید جریان کربلا را تبیین کنید و وضع مرا بررسی کنید، چون من خلیفه تامّ ذات أقدس إله ام؛ مسأله امامت و رهبری ما از جای دیگر آمده است؛ ما رهبر مردم‌ایم روی نَصب ذات أقدس إله، روی انتصاب الهی، نه روی انتخاب مردم! آنکه منتخب مردم است، وکیل مردم است. آنکه مُنتصَب مِنَ الله است، ولیّ مردم است. ما با إنَّمَا وَلیُّکُمُ الله(1) آمدیم، ما با اَلیُومْ اَکمَلْتُ (2) آمدیم، ما با بَلِّغْ مَا اُنزِلَ إلِیک (3) آمدیم؛ ما را در این فاز و فضا بسنجید.

مردم! خدای سبحان سه بار غضب کرد و می‌کند. دو بارش مربوط به گذشته است، یک بار مربوط به عاشورای من! وجود مبارک أبی عبد الله فرمود: نصارا مورد غضب خدا شدند، برای اینکه توحیدشان مشکل جدّی دارد. یهودی ها مورد خشم الهی اند، چون توحید آنها مورد خدشه و نقد علمی است. و شما مشکل جدّی دارید، چون دارید حسین بن علی را می‌کُشید!
سالار شهیدان فرمود: شما امویان و مروانیان و کوفیان مورد خشم إلهی هستید؛ برای اینکه جمع شدید، دارید پسر پیغمبر را می‌کُشید! دارید با امامت می‌جنگید، دارید با عصمت و ولایت می‌جنگید، دارید با معجزه و علم غیب می‌جنگید.

آن کسی که خواب است، کَر است، صدائی را نمی‌شنود. او خیال می‌کند انسان که می‌میرد، می‌پوسد. شهرداری این پوسیده ها را در زباله‌دان گورستان دفن می‌کند و دیگر هیچ! آنکه صدای زنگ را می‌شنود، می‌گوید: انسان که می‌میرد، از پوست به در می آید، نه اینکه بپوسد! این مرغ باغ ملکوت است، از عالم خاک نیست؛ چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم. اینها را که در درس و بحث نمی شود دید، اینها جزء علوم تجربی نیست، معرفت شناسی حسّی و تجربی نسبت به اینها کارآمد نیست! حسین بن علی(ع) فرمود: ما را در عرش بیابید، امامت من را در کنار توحید تلقّی کنید. غضبی که خدا بر شما می کند نظیر غضب بر یهودی هاست، نظیر غضب بر تَرساهاست؛ این می‌شود «کربلا».

سالار شهیدان جریان کربلا را از منظر یک عبادت و سیاست الهی نگاه می‌کرده است، نه یک حادثه و رخداد که یک عدّه ای تهاجم کردند، حمله کردند، حضرت دفاع کرده است؛ این طور نبود! از همان اوّل برنامه‌ریزی کرده است و می‌دانست چه خبر است و اگر در همان مدینه قیام می‌کرد، شربت شهادت می‌نوشید ولی خاورمیانه را بیدار نمی‌کرد. لکن با همین مسافرت همه جانبه از مدینه حرکت کردند، آمدند تا مکّه و...

نکته دیگر اینکه ایشان صحنه کربلا را با کدام معیار تشکیل دادند؟ معیاری که سالار شهیدان برای برنامه‌های خودشان و اهل بیت (علیهم السَّلام) ذکر می‌کنند، معیار محبّت است و علاقه و شیدائی و شیفتگی. به تعبیر دیگر «عشق». فرمود: ما اگر خدا را عبادت می‌کنیم برای ترس از جهنّم او نیست، برای رفتن بهشت او هم نیست؛ برای اینکه به خود او علاقمندیم. اگر کسی به خدا علاقمند بود، محبّ خدا بود، عبادت احرار داشت، رادمردانه عبادت کرد، آن سائر کمالات هم تأمین است. یعنی از دوزخ در اَمان است، وارد بهشت سعادت می‌شود، لذّت می‌برد، امّا هدف او برتر از هر دو است.

جریان نهضت حسینی از بارزترین مسائل عبادی ـ سیاسی این خاندان است که همه این صحنه را پیش بینی می‌کردند، گزارش می‌دادند و مهم‌ترین سرمایه را سالار شهیدان برای همین کار هزینه کرد.
.........................
(1) مائده / 55
(2) مائده / 3
(3) مائده / 67

منبع

  • ۱ نظر
  • ۲۳ آبان ۹۲ ، ۰۸:۰۲
  • ۲۷۸ نمایش
  • محمد دهقانی زاده

- استاد می‌فرمود که در جریان عمل جراحی اعصاب دستش، پزشک معالج توضیح می‌داد که در صورت خطا در پیوند رشته‌های باریک اعصاب، عملکرد اعضای بدن مختل می‌شود؛ مثلا با اراده حرکت انگشت کوچک، انگشت دیگری حرکت می‌کند. در کار پزشکان بیهوشی این مرز واضحتر است؛ مرز بین به هوش آمدن بیمار یا بازنگشتنش، کوچکترین حواسپرتی پزشک است و ...

- مهندس، به زبان برنامه نویسی سی شارپ (#C) علاقه زیادی داشت، VB هم می‌دانست، اما همتش بر روی سی شارپ بود. کد مفصلی نوشته بود. قصد داشت تا اجرای برنامه را برای کارآموزان به صورت عملی نشان دهد. اما برنامه لج کرده بود! و اجرا نمی‌شد. بعد از معطلی بسیار، خطا را یافت. اشکال تنها در نبود یک سیمیکالن (;) در انتهای خط برنامه بود.

- همه مسافران خوابیده بودند. راننده هم از فرصت استفاده کرده بود و نوار ترانه‌ای روشن کرده بود تا خوابش نبرد! بلند شدم و کنار راننده، روی صندلی شاگردش نشستم تا با او گپی بزنم و از آن موسیقی کذایی خلاص شوم. راننده هم گرم گرفت و بحث را به امور فنی کشاند. می‌گفت: سیم ترمز اتوبوسی به این بزرگی، به باریکی انگشت کوچک من هم نیست. مرگ و زندگی همه مسافران و سرنشینان خودروهایی که از کنار این اتوبوس می‌گذرند، به دوام این سیم باریک بسته است.

***

مرزها باریک اند، باریک تر از مو. مرز بین دین و غیر دین، حلال و حرام، بهشت و دوزخ، و مسلمان و مسلمان نما هم به همین باریکی است. باید مواظب بود تا این مرز باریکتر از مو، محو نشود. خون امام حسین ع، برای پررنگ شدن این مرز به زمین ریخت.

مراقبت کنیم و خون امام را حرمت نهیم.

  • ۲ نظر
  • ۲۱ آبان ۹۲ ، ۲۱:۴۰
  • ۲۹۸ نمایش
  • محمد دهقانی زاده